Iskierka to grupa mitingowa, pracująca na programie 12 kroków zawartych w Wielkiej Czerwonej Księdze.
Spotkania odbywają się w każdy piątek o g. 18:00.
Nasz adres: Łódź ul. Retkińska 127

Jesteśmy zamkniętą grupą mitingową dla Dorosłych Dzieci Alkoholików i Dorosłych Dzieci z Dysfunkcyjnych Rodzin (DDA/DDD).
Na mitingi mogą przychodzić osoby identyfikujące się z problemem.
Jeśli wychowywałeś się w domu naznaczonym alkoholem, przemocą, chaosem lub emocjonalnym zaniedbaniem – nie jesteś sam.
Skutki takiego dzieciństwa często towarzyszą nam przez całe dorosłe życie: trudności w relacjach, niska samoocena,
lęk, perfekcjonizm, problemy z granicami czy poczuciem własnej wartości.
W Iskierce wspólnie zdrowiejemy. Poprzez 12 Kroków, dzielenie się doświadczeniem
i wzajemne wsparcie odzyskujemy kontakt ze sobą, uczymy się zdrowych relacji i przerywamy międzypokoleniowy krąg dysfunkcji.
Mała iskra może zapalić wielkie światło.
Zapraszamy na spotkania osób, które chcą żyć pełniej i swobodniej.
Iskierka – zdrowienie zaczyna się od małego kroku.

„Siło Wyższa, użycz mi pogody ducha, abym akceptował tych, których nie mogę zmienić,
odwagi, abym zmieniał tego, kogo mogę zmienić
i mądrości, abym zrozumiał, że tym kimś jestem ja.”

• Czy wychowałeś się w rodzinie alkoholowej? Sprawdź – 25 pytań
  Aby odpowiedzieć sobie na tak postawione pytanie, warto zapoznać się z listą poniższych pytań. Pomogą one określić, czy w rodzinie występował alkoholizm, lub inne dysfunkcje, takie jak pracoholizm, nadużycia seksualne, fanatyzm religijny, czy branie narkotyków.Odpowiedzenie na co najmniej 3 z nich twierdząco może oznaczać, że cierpisz z powodu życia w rodzinie alkoholowej, lub w inny… Dowiedz się więcej: Czy wychowałeś się w rodzinie alkoholowej? Sprawdź – 25 pytań
• Czym jest DDA?
  Czym jest DDA? DDA to skrót od Dorosłe Dzieci Alkoholików. To określenie osób, które wychowywały się w domu, gdzie był problem z alkoholem, a przez to dzieciństwo było trudne, nieprzewidywalne i często pełne napięcia. DDA nie oznacza jednej konkretnej choroby ani wyroku na całe życie. To raczej opis doświadczeń, które mogą zostawić ślad w …
• Witam
  Maj 2026 to czas, gdy startuje nasza strona. Teraz Iskierka jest też w Internecie!

Dwanaście Kroków DDA

1. Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec skutków alkoholizmu lub innej dysfunkcji rodzinnej, że nie potrafimy kierować własnym życiem.
2. Uwierzyliśmy, że siła większa niż my może przywrócić nam zdrowy rozsądek.
3. Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, jakkolwiek Go pojmujemy.
4. Dokonaliśmy wnikliwego i odważnego obrachunku moralnego nas samych.
5. Wyznaliśmy Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów.
6. Staliśmy się całkowicie gotowi, aby Bóg uwolnił nas od tych wszystkich wad charakteru.
7. Pokornie zwróciliśmy się do Boga, aby usunął nasze niedoskonałości.
8. Sporządziliśmy listę wszystkich osób, które skrzywdziliśmy, i staliśmy się gotowi zadośćuczynić każdemu.
9. Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych.
10. Prowadziliśmy nadal osobisty obrachunek, natychmiast przyznając się do popełnionych błędów.
11. Poprzez modlitwę i medytację dążyliśmy do pogłębienia naszego świadomego kontaktu z Bogiem, jakkolwiek pojmujemy Boga, modląc się jedynie o poznanie woli Boga wobec nas oraz o siłę do jej spełnienia.
12. Przebudzeni duchowo w rezultacie tych Kroków, staraliśmy się nieść to posłanie innym, którzy nadal cierpią, i stosować te zasady we wszystkich naszych poczynaniach.

Dorosłe Dzieci Alkoholików
i Dorosłe Dzieci z Rodzin Dysfunkcyjnych
łączą podobne cechy. Oto niektóre z nich:

1. DDA zgaduje, co jest normalne, bo nie wie (musi zgadywać , co jest normalne), w jego domu nic nie działo się zwyczajnie, świat nieustannie chwiał się w posadach.
2. Trudno mu przeprowadzić swe zamiary od początku do końca. Zapala się do pomysłu, lecz nie wie, jak dojść do celu. Źle organizuje czas i nie ustala priorytetów, albo odkłada na „potem”, co powoduje, iż ma wciąż zaległości.
3. Kłamie, choć równie dobrze mógłby powiedzieć prawdę, w dzieciństwie nie wiedział za co będzie karany, lub nagrodzony. Kłamie więc na wszelki wypadek.
4. Ocenia siebie bezlitośnie, ma poczucie małej wartości, lub kompletnej bezwartościowości. Nie wierzy, że można go cenić za jego własne cechy, sam ich nie rozpoznaje i nie potrafi się na nich oprzeć.
5. Trudno mu bawić się i przeżywać radość, przeszkadza mu w tym stałe napięcie. Równocześnie może się ciągle uśmiechać i powtarzać: „wszystko w porządku”.
6. Traktuje siebie strasznie poważnie. Większość problemów uważa za tak wielkie, że przerastają miarę człowieka.
7. Trudno mu nawiązać intymne stosunki. Myli litość z miłością, przeważnie kocha tych, którzy potrzebują pomocy. Ktoś, kto sobie dobrze radzi, a okazuje miłość DDD, jest posądzany o nieczyste intencje.
8. Boi się porzucenia i oceny, ale sam odrzuca i ocenia. Woli uprzedzić odrzucenie wiedząc, że i tak nastąpi, bo nie wierzy, że może być kochany.
9. Przesadnie reaguje na zmiany, nad którymi nie ma kontroli, wszystko co nowe „jest niebezpieczne” – ludzie, sytuacje, zachowania. Kolejny raz usuwa mu się grunt spod nóg.
10. Czuje się inny. Ma poczucie, że nikt nie przeżywa takich problemów jak on.
11. Stale poszukuje aprobaty i uznania. Robi mnóstwo, by je otrzymać, ale i tak w nie nie wierzy. Stara się zapracować na następne, które znów podważa.
12. Albo jest nadmiernie odpowiedzialny, albo nadmiernie nieodpowiedzialny. Bardzo trudno jest mu wymierzyć granice tego, co zależy od niego, a co nie.
13. Jest lojalny do ostateczności, nawet w obliczu dowodów na nielojalność innych osób. Nie wie kiedy jest wykorzystywany, a kiedy nie.
14. Domaga się natychmiastowego zaspokojenia zachcianek, boi się, że jeśli nie dostanie czegoś od razu, to nie dostanie już nigdy.
15. Automatycznie poddaje się sytuacji, zamiast rozważyć alternatywne rozwiązania, lub inne wyjścia. Reaguje głównie na to, co robią inni, zatracając własne Ja.
16. Szuka napięć i kryzysów, potem skarży się na nie. Stan napięcia jest znany, znany jest też brak satysfakcji.
17. Unika konfliktów, bądź je zaostrza, rzadko rozwiązuje.
18. Boi się niepowodzeń, ale sabotuje własne sukcesy. Stawia sobie tak wysokie wymagania, że nie może im sprostać. Swój sukces mierzy wartością cudzych pochwał, sam nie umie się nimi cieszyć.
19. Boi się krytyki – każdą odbiera jako osobisty atak, ale sam krytykuje i osądza.
20. Żyje w izolacji od ludzi, nawet gdy pozornie jest wśród nich. Czuje; strach przed ludźmi, samotność, brak poczucia przynależności. Boi się zwłaszcza władzy i zwierzchników.
21. Czuje się winny, ilekroć chciałby stanąć w swojej obronie. Łatwiej mu troszczyć się o innych, niż o siebie. Pozwala mu to nie dostrzegać własnych realnych wad i unikać odpowiedzialności wobec siebie.
22. W chwilach, gdy wszystko układa się dobrze, ogarnia go dezorientacja i „nuda”, czeka aż coś się stanie. Porządni i czuli partnerzy są nieciekawi i porzucani.
23. Uzależnia się od alkoholu, albo od uzależnionych partnerów, albo jedno i drugie. W ten sposób kontynuuje ten sam rodzaj wzajemnej zależności, jaki by łączył go z rodzicami lub kimś w rodzinie.
24. Czuje się winny i nie w porządku, gdy sprawi sobie przyjemność, na przykład kupując coś, cokolwiek, co nie jest absolutnie niezbędne do życia.
25. DDD są impulsywne, Mają tendencje do zamykania się w raz obranym kierunku działania, bez poważnego rozpatrzenia innych możliwości postępowania i prawdopodobnych konsekwencji podjętych działań. Ta impulsywność prowadzi DDD do zamieszania, nienawiści do samych siebie i utraty kontroli nad otoczeniem. W dodatku potem zużywają przesadną ilość energii na oczyszczenie sytuacji.

DDD nie odpowiada za to, co go spotkało w dzieciństwie, jednak jest odpowiedzialne za swój powrót do zdrowia. Jedynym sposobem na uzyskanie kontroli nad własnym życiem , jest przyjęcie za nie odpowiedzialności.

Dwanaście Obietnic DDA

1. Kochając i akceptując samych siebie, odkryjemy naszą prawdziwą tożsamość.
2. Nasze poczucie własnej wartości będzie wzrastało, w miarę jak codziennie będziemy okazywać sobie samym aprobatę.
3. Opuści nas potrzeba zadowalania innych oraz lęk przed ludźmi, od których jesteśmy zależni albo którzy mają nad nami władzę lub przewagę.
4. Rozwinie się w nas zdolność do dzielenia się bliskością.
5. W miarę jak będziemy stawiać czoła problemom związanym z porzuceniem nas w dzieciństwie, będziemy przyciągani przez to, co nas wzmacnia, i staniemy się bardziej tolerancyjni wobec słabości.
6. Będziemy się cieszyć poczuciem stabilności, spokoju i bezpieczeństwa finansowego.
7. Nauczymy się bawić i czerpać radość z życia.
8. Postanowimy kochać ludzi, którzy potrafią kochać i być za siebie odpowiedzialni.
9. Będzie nam łatwiej wyznaczać zdrowe granice i ustanawiać ograniczenia.
10. W miarę jak intuicyjnie będziemy dokonywać zdrowszych wyborów, opuści nas lęk przed porażką i sukcesem.
11. Z pomocą naszej grupy wsparcia DDA powoli będziemy się uwalniać od naszych dysfunkcyjnych zachowań.
12. Stopniowo, z pomocą naszej Siły Wyższej, nauczymy się oczekiwać tego, co najlepsze, i otrzymamy to.

Dwanaście Tradycji DDA

1. Nasze wspólne dobro powinno być najważniejsze; zdrowienie każdego z nas zależy od jedności wspólnoty DDA.
2. Dla celów działania naszej grupy istnieje tylko jedyny ostateczny autorytet – miłujący Bóg, przejawiający się w sumieniu naszej grupy. Nasi liderzy są jedynie zaufanymi służebnymi, oni nie rządzą.
3. Jedynym warunkiem członkostwa w DDA jest pragnienie zdrowienia ze skutków dorastania w rodzinie alkoholowej lub innej rodzinie dysfunkcyjnej.
4. Każda grupa jest niezależna, z wyjątkiem spraw dotyczących innych grup lub DDA jako całości. Współpracujemy ze wszystkimi innymi programami Dwunastu Kroków.
5. Każda grupa ma tylko jeden główny cel – nieść posłanie dorosłemu dziecku, które jeszcze cierpi.
6. Grupa DDA nigdy nie powinna popierać, finansować ani użyczać nazwy DDA żadnej powiązanej z nią instytucji lub zewnętrznej organizacji, aby problemy finansowe, majątkowe lub sprawy ambicjonalne nie odrywały nas od głównego celu.
7. Każda grupa DDA powinna być samowystarczalna i nie powinna przyjmować dotacji z zewnątrz.
8. Działalność we wspólnocie Dorosłych Dzieci Alkoholików powinna pozostać na zawsze działalnością nie wykonywaną zawodowo i nieodpłatną; nasze służby centralne mogą jednak zatrudniać pracowników specjalnych.
9. DDA nie powinno nigdy stać się formalną organizacją; możemy jednak tworzyć oficjalne rady i komisje bezpośrednio odpowiedzialne wobec tych, którym służą.
10. Wspólnota Dorosłych Dzieci Alkoholików nie zajmuje stanowiska w kwestiach zewnętrznych, dlatego też nazwa DDA nie powinna być nigdy uwikłana w publiczne kontrowersje.
11. Nasze oddziaływanie na zewnątrz opiera się na przyciąganiu, a nie na reklamowaniu; zachowujemy osobistą anonimowość wobec prasy, radia, telewizji, filmu oraz mediów społecznościowych.
12. Anonimowość jest duchowym fundamentem wszystkich naszych Tradycji, zawsze przypominającym nam o tym, że zasady są ważniejsze od osobowości.

Problem

(Zaadaptowano z Listy cech DDA „The Laundry List”)
Wielu z nas odkryło, że mamy sporo wspólnych cech, które są wynikiem dorastania
w alkoholowym lub dysfunkcyjnym domu. Czuliśmy się wyizolowani i skrępowani w
obecności innych osób, szczególnie tych, od których byliśmy zależni albo które miały nad
nami władzę lub przewagę. Aby chronić siebie, staliśmy się ludźmi, którzy stale zadowalali
innych, chociaż straciliśmy w tym procesie własną tożsamość. Jednocześnie każdą osobistą
krytykę odbieraliśmy jako zagrożenie. Sami staliśmy się alkoholikami (lub mieliśmy inne
uzależnienia), poślubiliśmy osobę uzależnioną albo mieliśmy oba te problemy równocześnie.
Jeśli tego uniknęliśmy, znaleźliśmy kogoś o osobowości kompulsywnej, na przykład
pracoholika, aby zaspokoić naszą chorą potrzebę bycia porzuconym.
Przeżywaliśmy życie z pozycji ofiary. Mając nadmiernie rozwinięte poczucie
odpowiedzialności, woleliśmy zajmować się innymi niż sobą. Czuliśmy się winni, kiedy
zamiast ulegać innym, broniliśmy swoich praw i przekonań. Dlatego reagowaliśmy zamiast
działać i pozwalaliśmy innym przejmować inicjatywę.
Mieliśmy cechy osobowości zależnej przerażonej możliwością porzucenia,
gotowej zrobić prawie wszystko, aby utrzymać
związek i uniknąć emocjonalnego porzucenia. Wciąż jednak wybieraliśmy związki, które
nie dawały nam poczucia bezpieczeństwa, ponieważ pasowały one do naszych dziecięcych
relacji z rodzicami alkoholikami lub rodzicami dysfunkcyjnymi.
Te objawy rodzinnej choroby alkoholowej lub innej dysfunkcji uczyniły nas
„współofiarami”, czyli osobami, które przejmują cechy charakterystyczne dla tej choroby,
nawet jeśli same nigdy nie piły alkoholu. Nauczyliśmy się ukrywać nasze uczucia jako dzieci
i trzymaliśmy je pogrzebane jako dorośli. W rezultacie tych doświadczeń myliliśmy miłość
z litością, mając skłonność do kochania tych, których mogliśmy ratować. Zachowując się
coraz bardziej autodestrukcyjnie, staliśmy się uzależnieni od silnych emocji we wszystkich
naszych poczynaniach, wybierając ciągły niepokój zamiast dobrze funkcjonujących relacji.
To jest opis, a nie oskarżenie.

Rozwiązanie

Rozwiązanie polega na zostaniu swoim własnym kochającym rodzicem. Gdy
wspólnota DDA stanie się dla ciebie bezpiecznym miejscem, odnajdziesz swobodę
wyrażania wszystkich krzywd i lęków, które skrywałeś w sobie, i uwolnisz się od wstydu
i winy, pochodzących z przeszłości. Staniesz się dorosłym, który nie jest już zniewolony
przez dziecięce reakcje. Odnajdziesz w sobie dziecko, ucząc się akceptować i kochać siebie.
Zdrowienie zaczyna się, gdy ryzykujemy wyjście z izolacji. Powrócą uczucia i
pogrzebane wspomnienia. Poprzez stopniowe pozbywanie się ciężaru niewyrażonego
żalu, powoli wydobywamy się z przeszłości. Uczymy się ponownie wychowywać siebie, z
łagodnością, humorem, miłością i szacunkiem.
Ten proces pozwala nam zobaczyć naszych rodziców biologicznych jako narzędzia
naszego istnienia. Naszym prawdziwym rodzicem jest Siła Wyższa, którą część z nas
decyduje się nazywać Bogiem. Chociaż mieliśmy rodziców alkoholików lub rodziców
dysfunkcyjnych, nasza Siła Wyższa dała nam Dwanaście Kroków Zdrowienia.
Oto działania i praca, które nas uzdrawiają: korzystamy z Kroków, korzystamy
z mityngów, korzystamy z telefonu. Dzielimy się ze sobą naszym doświadczeniem,
siłą i nadzieją. Każdego dnia uczymy się przebudowywać nasze chore myślenie. Gdy
uwalniamy rodziców od odpowiedzialności za nasze obecne działania, stajemy się wolni,
aby podejmować zdrowe decyzje jako osoby, które działają, a nie reagują. Rozwijamy się,
przechodząc od cierpienia, przez zdrowienie, do pomagania. Budzimy się z poczuciem
bycia całością, którego do tej pory nigdy nie zaznaliśmy.
Uczestnicząc regularnie w tych mityngach, zaczniesz widzieć rodzinny alkoholizm
lub inną rodzinną dysfunkcję jako to, czym jest: chorobę, która zaraziła cię w dzieciństwie
i nadal wpływa na ciebie w życiu dorosłym. Nauczysz się skupiać na sobie tu i teraz.
Weźmiesz odpowiedzialność za swoje życie i sam będziesz siebie wychowywać.
Nie będziesz robić tego samotnie. Spójrz dookoła, a zobaczysz innych, którzy wiedzą,
jak się czujesz. Będziemy cię kochać i wspierać, bez względu na wszystko. Prosimy cię,
zaakceptuj nas, tak jak my akceptujemy ciebie.
Jest to program duchowy, oparty na działaniu pochodzącym z miłości. Jesteśmy
pewni, że w miarę jak ta miłość będzie się w tobie rozwijać, ujrzysz piękne zmiany we
wszystkich twoich relacjach, zwłaszcza z Bogiem, z samym sobą i twoimi rodzicami.